از کجا باید نوشت تا کجا باید ادامه داد  خداداند ...

  نوشتنو دوست دارم دوست دارم تموم وقتمو فقط بنویسم کاش میشد کاش میشد ...

  کاش میشد عشق را تفسیر کرد خواب چشمان تو رو تعبیر کرد ...

  چند  تا نفس کشیدم تا امروز خدا داند  ...   

گر نيم شبي مست در آغوش من افتد
چندان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد
صد بار به پيش قدمش جان بسپارم
يک بار مگر گوشه چشمش به من افتد
اي به سر سوداي تو سرها شده بر باد !
دور از تو چنانم که سري بي بدن افتد
آوازه ي کوچک دهنت، ورد زبان هاست
پيدا شود آن راز که در هر دهن افتد
شيرين نفتد هر که زند تيشه، که اين رمز،
شوري است که تنها به سر کوهکن افتد .

اي نگاهت خنده مهتاب ها
بر پرند رنگ رنگ خواب ها
اي صفاي جاودان هر چه هست :
باغ ها ، گل ها ، سحر ها ، آب ها
اي نگاهت جاودان افروخته
شمع ها ، خورشيد ها ، مهتاب ها
اي طلوع بي زوال آرزو
در صفاي روشني محراب ها
ناز نوشيني تو و ديدار توست
خنده مهتاب در مرداب ها
در خرام نازنينت جلوه کرد
رقص ماهي ها و پيچ و تاب ها ...

شفيعي کدکني

ياد بگذشته به دل ماند و دريغ
نيست ياري كه مرا ياد كند
ديده ام خيره به ره ماند و نداد
نامه اي تا دل من شاد كند
خود ندانم چه خطايي كردم
كه ز من رشته الفت بگسست
در دلش جايي اگر بود مرا
پس چرا ديده ز ديدارم بست
هر كجا مينگرم باز هم اوست
كه به چشمان ترم خيره شده
درد عشقست كه با حسرت و سوز
بر دل پر شررم چيره شده
گفتم از ديده چو دورش سازم
بي گمان زودتر از دل برود
مرگ بايد كه مرا دريابد
ورنه درديست كه مشكل برود
تا لبي بر لب من مي لغزد
مي كشم آه كه كاش اين او بود
كاش اين لب كه مرا مي بوسد
لب سوزنده آن بدخو بود
مي كشندم چو در آغوش به مهر
پرسم از خود كه چه شد آغوشش
چه شد آن آتش سوزنده كه بود
شعله ور در نفس خاموشش
شعر گفتم كه ز دل بر دارم
بار سنگين غم عشقش را
شعر خود جلوه اي از رويش شد
با كه گويم ستم عشقش را
مادر اين شانه ز مويم بردار
سرمه را پاك كن از چشمانم
بكن اين پيرهنم را از تن
زندگي نيست بجز زندانم
تا دو چشمش به رخم حيران نيست
به چكار آيدم اين زيبايي
بشكن اين آينه را اي مادر
حاصلم چيست ز خودآرايي
در ببنديد و بگوييد كه من
جز از او همه كس بگسستم
كس اگر گفت چرا ؟ باكم نيست
فاش گوييد كه عاشق هستم
قاصدي آمد اگر از ره دور
زود پرسيد كه پيغام از كيست
گر از او نيست بگوييد آن زن
دير گاهيست در اين منزل نيست

                       می گذرد می رود تا تو شوی خواب خواب

 بی کم اندک بود فرصت این زندگی

                        چون که به پایان رسید می ترکد چون حباب

 آخر هر زندگی بسته به تقدیر تو

                        یا تو شوی موش زار یا که شوی چون عقاب

 هر قدم از زندگی پر زغم و پر ز شور

                         گر که شود فرصتی تن بده بر هر ثواب

 دل بکن از این جهان غصه هیچش مخور

                            وقت و زمان می رود چون گذر یک شهاب

زلف مشکین تو گر جوخه اعدام من است

عجب صبری خدا دارد

اگر من جایِ او بودم؛
همان يک لحظه اول،
که اوّل ظلم را می ديدم از مخلوقِ بی وجدان؛
جهان را با همه زيبايی و زشتی،
به روی يکدِگر، ويرانه می کردم

عجب صبری خدا دارد!
اگر من جای او بودم؛
برای خاطر تنها يکی مجنونِ صحراگردِ بی سامان،
هزاران ليلی ناز آفرين را کو به کو،
آواره و ديوانه می کردم.

توی آخرین تماست گفتی از یاد تو رفتم

         گفتی عاشقی دروغه از هوس بود هر چی گفتم

دلمو چه ساده باختم به  نگاه پر فریبت

             چه آتشی می سوزونه اون دو تا چشم نجیبت

دیگه حرمتی نذاشتی واسه این دل دیوونه

                  دلمو شکستی ، باشه تو فقط یادت بمونه

بعد تو جایی ندارم واسه موندن ای غریبه

                    رفتنت راستی محضه، نه دروغه نه فریبه

صحبت ازیک کاغذ یک بود و نبود   صاف و بی خط زیر گنبد کبود

 کاغذه می خواست یه ارزو بشه    یه دریچه واسه گفتگو بشه

 تا یه کودک به دلش راهی کشید    روی اون عکس دوتاماهی کشید

 حس اینکه بریم وراهی بشیم        یا دو تا ماهی رو نقاشی بشیم

 آخه کودک توی بی پروائیاش         رفته بود سراغ اسباب بازیاش

 دست کودک کاغذ و مچاله کرد       بی خجالت اونو یک زباله کرد

 وسط زندگی و باد شدید          کاغذ مچاله رو هیچکه ندید

 حالا کاغذ همیشه منتظره         دستی اونو رو به صافی ببره

 من و کاغذ متوازی شده ایم        هر دو مون الت بازی شده ایم 

شدم عاقبت اسیر و زندانی       اسیر نگاهی که نداشت پایانی

بیا ای جان جانانم که جانم دادی از جانت

                                 جوان کردی وجودم رابه لبخندی ز لبهایت

 برای دیدنت روزم به شب سر شد ولی از نو

                                به امید نگاهت چشم بر گردد سر راهت

 کنون عمریست هر شب رو به درگاهت که برگردی

                               بیایی سوی من شاید شوم محبوب درگاهت

 ولی هر روز رفتی دور تر از کوی من ای گل

                                تبه کردی غرورم را شدم بازیچه راهت

 فکندی . خوار کردی . زیر و رو کردی وجودم را

                              نکردی آشتی با من مرا راندی ز درگاهت

 کنون با بار حسرت ذل به رویا می سپارم من

                              که در رویا ببینم شاید آن چشمان زیبایت

ما كه رفتيم ....

مي دوني بعد از ما كي دوست داره؟

مگه ما چي كم گذاشتيم از مرام و معرفت

كه تو اينجور با ما بد تا مي كني اي بي معرفت

به خدا عشقي كه ذلت بياره كشك  عزيز

گفته بودم نفسي برام، مي رم تا آخرش

نفسي كه حرمتم رو بگيره، مي برمش

نمي تونم ببخشمت، دور شو، برو نبينمت

هزار و يك رنگي عزيز،  دروغ و نيرنگي عزيز

واسه دل عاشق من، بدنامي و ننگي عزيز

خودت ندونستي چه كردي

تو با ما بد كردي عزيز

يادت مي ياد گفتم بهت، اگه نمي شي مرحمم

تو رو خدا زخمم نشو، كه تكه پاره است بدنم

تو عين ناباوريهام، تو هم شدي زخم ما

نمي تونم ببخشمت، دور شو برو نبينمت

هزار و يك رنگي عزيز،  دروغ و نيرنگي عزيز

واسه دل عاشق من، بدنامي و ننگي عزيز

نمي تونم ببخشمت، دور شو برو نبينمت

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

عاشقی روح مرا آزرده است

خنده هایم را ز پیشم برده است

*

عاشقی را می توان تحقیر کرد؟

عاشقی را می شود زنجیر کرد؟

*

عاشقی تقصیر یک پیغام نیست

صحبت از آن دانه و این دام نیست

*

عاشقی یک اتفاق ساده نیست

صحبت از دل بردن و دلداده نیست

*

عاشقی یک کلبۀ ویرانه نیست

صحبت از شمع وگل و پروانه نیست

*

عاشقی تصویر یک پاییز نیست

یک شب سرد و ملال انگیز نیست

 *

عاشقی چیزی برای هدیه نیست

طرح دریا و غروب و گریه نیست

*

عاشقی یک نامه و نقاشی بیجان که نیست

عکس قلبی خورده

قطره های خون میان آن که نیست

*

عاشقی روییدن یک غنچه در باران که نیست

هرچه می گویند این و آن که نیست

*

عاشقی تنهای تنها یک تب است

بی تو مردن در سکوت یک شب است